همسطح سازی در مدرسه

همسطح سازی در مدرسه: یکی از اولین مطالعات عمده در مورد اثرات هم سطح سازی در مدارس، در دهه ۱۹۶۰ در انگلستان انجام شد.

این مطالعه قوم نگاری به بررسی اثر گزینش بین دو مدرسه، یکی مربوط به دانش آموزانی که در ۱۱ سالگی در یک آزمون هوشی قبول شده بودند و دیگری مختص دانش آموزانی که در این آزمون شکست خورده بودند؛ و اثر هم سطح سازی در داخل مدارس پرداخت.

گزینش و هم سطح سازی اثراتی یکسان داشتند که توسط دو نویسنده، لسی و هارگریوز «جداسازی و قطبی سازی » نامیده شدند.

تحليل لسی در مورد روابط همسالان در یک دبیرستان پسرانه (دبیرستان مخصوص دانش آموزانی که در «امتحانات به علاوه یازده – ۱۱+» بهترین نتایج را به دست می آورند)، شکل گیری خرده فرهنگ ضد تحصیل در میان سطوح پایین تر را در پایان سال دوم آشکار کرد.

همسطح سازی در مدرسه

دانش آموزان در سطح بالا تقریبا به صورت انحصاری از بین خود، و دانش آموزان در سطح پایین تر نیز تقریبا تنها از بین خود، دوست انتخاب کردند و به همین صورت دانش آموزان هر سطح تقریبا به صورت انحصاری دشمنان خود را از سطوح دیگر برگزیدند.

دانش آموزان سطح پایین تر گرایش شدیدتری به خرده فرهنگ نوجوانان خارج از مدرسه پیدا کردند و انتظار می رفت زودتر از دانش آموزان سطح بالاتر مدرسه را ترک کنند.

این فرایند، در سال سوم حتى وضوح بیشتری داشت.

دانش آموزانی که نتوانستند با هیچ یک از گروهها متحد گردند، دچار انزوا شدند.

رفتار ضدتحصیل افراطی در مدرسه نخبگان آشکار نبود، زیرا دانش آموزانی که از حد خود تجاوز می کردند، ممکن بود از مدرسه اخراج شوند.

این مسئله در مورد مدرسه متوسطه جدید (دبیرستان مختص دانش آموزانی که در «امتحانات ۱۱+» ضعیف ترین نتایج را به دست می آورند که توسط هارگریوز مورد مطالعه قرار گرفت، صادق نبود.

همسطح سازی در مدرسه

دانش آموزان سطوح پایین تر در این مدرسه نگرش های ضدتحصیلی بسیار افراطی تر داشتند که منجر به تشکیل گروه بزهکاران شد.

به طور کلی، در این مدرسه نیز مانند دبیرستان پسرانه، ۴ گروه متمایز شدند: پسران بالاترین سطح، برای معیارهای علمی و تحصیلی و آراستگی لباس ارزش قائل بودند و با دعوا، بی نظمی در کلاس و تقلب مخالف بودند.

آنها همچنین به شرکت در فعالیتهای سازمان یافته اوقات فراغت گرایش داشتند و از کتابخانه عمومی بسیار بیشتر بازدید می کردند.

همسطح سازی در مدرسه

دانش آموزان سطوح پایین تر، تحصیل را اتلاف وقت میدانستند و برای پرخاشگری و بی نظمی در کلاس ارزش قائل بودند.

آنها همچنین در باشگاههای فاقد سازمان مثل سالن های بیلیارد و باشگاههای «هیپی ها» بیشتر حضور می یافتند.

این دو دسته از نظر غیبت، تأخیر و تعهد کلی به مدرسه متفاوت بودند.

همانند مطالعه دبیرستان پسرانه توسط لسی، انتخابات در این مدرسه نیز خصومت آشکار بین گروه ها را نشان داد.

در دو مطالعه جدیدتر نیز همین فرایندها جریان داشته اند.

به این طریق هالينان و ویلیامز، گرایش مشابهی در تمایزیافتگی بین سطوح بالا و پایین پیدا کردند.

در بین ۱۵۰۰ دانش آموز و دانشجو، زوج های دوستی در هر سطح عمدتا بین اعضای همان سطح تشکیل شد. برندز، با استفاده از داده های یک نمونه ۲۵۰۰۰ نفری از دانش آموزان دبیرستانی در ایالات متحده، از نظر چند مقیاس دلبستگی به مدرسه مثل غیبت، تعهد نسبت به مدرسه و مسائل انضباطی در مدرسه تفاوت های معنادار بین اعضای گروه های آماده ورود به دانشگاه، گروههای عمومی و گروههای فنی و حرفه ای را گزارش کرد.

هالینان و سورنسون در مورد گروه هم سطح شده ای از معلمان و دانش آموزان به انتظارات عملکردی مشابهی پی بردند.

مویس نیز در مطالعه کودکان دبستانی در بلژیک به نتایجی مشابه دست یافت.